Aufnahme: 1987
Dialekt im Pleistal
"Wie fröhte jeschlaach wutt - von Karl-Hermann Uhlenbroch
Bei uus em Dörp hatt jeder Färke. De Pastuur, de Liehre on de Wiert hatten eent, me hatten zwei. Woröm weeß ech och net, äwe ech nenn ahn, weil mir esu vell Wäächte hatte. Dat wohr e Theate, wenn jeschlaach wutt. Et iersch kohm ene Kehrl, on dät et Fleesch beluhre, met enem Denge, wo se Mikroskop führ sähten. Mi-e Wäächte dähten uus at daachlang vührher freue, ävve wenn et esu wegg wor, wosste mer net, wo mer drahn wore. Ehs sollte me arbeede, doch mierschtens heesch et: ‚Stoht us net en de Fööß eröm‘, un me wutte jestööv.
Su dorfte mer Ärvele voll Aanmachsholz on Backschegge nohm Kuhlekessel in der Schopp schleefe, de Mohl reen maache, on et Krommholz sööke, dat vom lezzte Schlaachte noch erjöndwo erömfloch. Dann heecht et: Ühr mot noch de Hecke-Wellem holle beim Dohle-Wiert, weil de Mäzzje jeän eehne schluppe däht. Ävve söss heesch et emme, bliivt met ühre dreckeje Knauche dovan. Meng Jöhrt us dämm Jeljemberrech däht de Motte helfe spöhle. Decke Pöngele von Köchendööcher wutten us dämm Wäscheschaaf jehollt, denn uus Motte wohr dorop bedach, dat alles pengelech saube wohr.
De Mezzje on senge Hölpmann reesten met de Ax on ennem Streckelche en de Stall. Mer huhrten dat Färke schreie als höng et jezz at am Spieß on uuse Beuert stemmte kräftech met enn. Eemerewieß wutt kauchend Wasse en de Mohl jeschott on dem Färke met de Schell (glockenförmiger Schaber) op de Balsch jeröck. Wenn all Hoore av woore, däht de Mezzje dat Färke ahn de Höngebeehn ennschnegge, et Krommholz dozwesche klämme on dann wutt met allemann dat duhde Diehr op en Leede jelääsch on ahn de Huuhswand bukßiiert. He mott opjepass wehrde, dat se met de Leede net enne Jefaach kohme, söss mott dedaach at wedde jepläßtet werde.
Dann wutt dat Färke opjeschnedde, de Mezzje nohm et Häzz, de Lävve on de Long eruhß on joov de Motte de Nierche on de Lönt. Uhß Motte säht: ‚Dühres‘ — su heeschte de Mezzje — ‚maachste mer de Lömmersche jett schön praht, die ess de Bapp su jehrn on die dohn ech dann de Oovend broode‘. Mer Wäächte kreehten dann och wedde en Arbeed zojedehlt, denn mer mohte op de wieße Kazzeremmel von de Langmechels opasse, dä nävvenahn en uhsem Jaade erömströöfe däht, on jehrn jet am Färke jeknabbert hätt. Jähnt Oovend — de Bapp hat en de Zweschezegg mem Mezzje noch ene jehovve — wutt dann dat Diehr en de Mezzen dorrechjeschnedde on en de Steenköch op de Desch jelääsch.
Zwei Daach spääde wutt dann jewuursch. Ech hühre uhs Mamm noch mem Mezzje schänge, weil-e su kuhrt noh Mettach kohm on de Bapp noch em Ehnonde (Halbschlaf) looch. Jlich drop fenge se aan ze hantiere. Met Sääch, Mäzz on Beiel wutt et Fleesch useneen jemaach on en Onmeng Zeuch wutt en de Kessel met kochendem Wasse jedohn. Uusen Herd wor voll met Kessele met Lönt, Wuurschbröh on Pannes. Jläse on Büxe stohnte reen jespohlt om Schaaf on wahten op et Fleesch on de Wuursch vür de Wente.
En Deel, wie Schönke on Speck, kohm en e jruhß Steendöppe met vell Salz dotösche. Dat kohm dann en de Källe on stohnt nävve dem Suhre-Kappes on dem Bonnedöppe. De Mamm scheckte uus Könde met Wuurschbröh noh de Bongjaade, (Nachbar Bungarten d.R.) denn wenn die jeschlaach hatte, krehte mer von dänne och emme Wuurschzupp."
Etwas zu ergänzen?
Kennen Sie abgebildete Personen, das Jahr oder Hintergründe zu diesem Bild? Schicken Sie uns einen Hinweis – wir prüfen ihn und ergänzen das Objekt.